ผมนั่ง BTS ยามสายๆ

ผมนั่ง BTS ยามสายๆ ในกรุงเทพฯ เมืองแห่งความวุ่นวายและภาระความเครียด ในขบวนเนืองแน่นไปด้วยบุคคลแปลกหน้าในชีวิตหลากหลายวาไรตี้ต่างกันไป ในมุมเล็กๆของผู้ร่วมชะตาชีวิตเดียวกันสั้นๆในรถไฟฟ้าแต่ละคน ผมมองเห็น… มองเห็นเด็กเล็กอายุน้อยขวบ กำลังเคลิ้มหลับท่ามกลางอ้อมกอดคุณพ่อดูท่าทางใจดี มองเห็นเด็กวัยเรียนถือมือถือ กำลังมีความสุขกับเสียงเพลงที่เดินทางมาตามสายหูฟัง มองเห็นสาวใสวัยทำงาน กำลังต่อสู้กับเพื่อนทางแป้นพิมพ์ BB อย่างออกรส มองเห็นคุณน้าใส่แว่นคนหนึ่ง กำลังมีความสุขกับตัวหนังสือที่เรียงรายบนพ็อกเก็ตบุ๊คเล่มเล็ก มองเห็นเงาตัวเอง กำลังกดมือถือเก็บประสบการณ์และถ่ายทอดออกมาเป็นเรื่องนี้อย่างอารมณ์ดี ในห้วงเวลารถไฟฟ้านี้เรามีบางสิ่งที่เหมือนกัน ความสุขเล็กๆไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร ความสุขง่ายๆที่คนทั่วไปสามารถหาได้ด้วยตัวเอง ความสุขสั้นๆที่ไม่ได้เบียดเบียรใคร เชื่อแล้วว่า ความสุขนั้น แค่… “เล็กๆ”, “ง่ายๆ”, “ไม่เบียดเบียนใคร” …ก็สุขไม่แพ้ความสุขอื่นใดบนโลกนี้ นายกระจอก

Continue reading »