เมื่อฉันอ่านหนังสือ…

“ว่ากันว่าคนไทยอ่านหนังสือเฉลี่ยแค่ปีละ 7 บรรทัดต่อคน” ไม่รู้ว่าเขารวบรวมสถิตินี้กันอย่างไรนะ มันน้อยจนน่าใจหายเสียเหลือเกิน แต่ว่ากันตามตรง ผมไม่ค่อยเชื่อกับประโยคนี้สักเท่าไร หนังสือพิมพ์เอย, อินเทอร์เน็ตเอย, Fwd เมลเอย, Facebook, Twitter, Chat สารพัดทั้งหลาย นี่ยังไม่รวมหนังสือเรียนสารพัดเล่มที่ต้องอ่านเตรียมสอบอีก เอาเถอะๆ ที่แน่ๆ … ผมเป็นคนหนึ่งที่ทำได้เกินค่าเฉลี่ยนี้แน่ๆ … และหลายเท่าตัวด้วย ผมชอบอ่านหนังสือครับ เพราะผมว่ามันสนุกนะ สนุกที่ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆที่เราไม่เคยรู้มาก่อน โลกนี้มันช่างกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก จากเด็กๆเริ่มต้นจากหนังสือการ์ตูนกองโต เรียนม.ปลายก็หันมาจับนิยายสืบสวนญี่ปุ่นผสมกับหนังสือไทยๆซีไรต์ พอเข้าจุฬาฯก็เข้าสู่วงการอ่านหนังสือธุรกิจและเศรษฐศาสตร์ แล้วก็วิวัฒนาการจากภาษาไทยไปเป็นภาษาอังกฤษ จนบัดนี้ เล่มไหนน่าสนใจ อยากอ่านก็ซื้อ (ไม่แนะนำให้ทำตามครับ บางเล่มยืมเพื่อนบ้างดีกว่า) เมื่ออ่านหนังสือมากๆ มันก็มักจะไปกระตุ้นรอยหยักในสมอง และยังไม่พอ มันยังไปกระตุกมือให้อยากตวัดปากกาหรือจิ้มคีย์บอร์ดบ้าง ไม่ได้อยากเป็นนักเขียน แค่อยากจะเขียนบ้างอะไรบ้างก็เท่านั้น เขียนไม่เก่ง ไม่ใช่ประเด็น … เขียน เขียน เขียนๆๆๆๆๆๆเข้าไป เดี๋ยวมันก็เก่งเองแหละ เริ่มต้นที่ภาษาตัวเองก่อน แต่พออ่านมาก ลีลาการใช้ถ้อยคำของนักเขียนไทยหลายๆท่านก็มาเบียดเบียนภาษาที่ค่อนข้างไร้เสน่ห์ของผมจนหายไป มานั่งนึกย้อนดูแล้ว ท่าทางตัวหนังสือผมจะเป็นการผสมผสานระหว่างนักเขียนหลายๆคน จนตอนนี้ก็ลืมไปแล้วเหมือนกันว่า ภาษาที่ผมใช้แรกๆเป็นอย่างไร [...]

Continue reading »